Tjetra

Kohë tjetër
Është Jeta

Tjetër Vend
Është Vendlindje

Këtu
Kumbimi i ndiehet

Ndonjë çast fatlum
Ia sjell aromën

Neve, të hirtëve
Ngjyrat veç na feksin

.

Shikim

S’janë për të Parë sytë
Janë krua për lotët

Për të Parë është Ëndrra
Verbimi, për të Soditur është

Nata e thellë pa pluhur hëne,
Për të Kërkuar është

.

Ty

Ty
Dashurisë së denjë për flijim
Lodrimit të shpirtit – hare
Këndimit të pashterur detrash

Pulitjes pluskuese të qepallave
Eter mbi qiej – mallimi
Ty, të jam
S’jam diç në vetmi

Repoenitēre

Po kthehem, Zot
Mungesën, si një gungë pleqërie
Mbaj mbi shpatulla

I gënjyer,
Në gjethnaja kurthesh pranverorë
Po kthehem, Zot

Po kthehem, Zot
I rëndë – gur brigjesh të braktisura

Premtim

Të kam premtuar
Të jam betuar, zotuar të jam njëmijë herë
Se i yti është qielli
Ta shkosh në flakë, në det ta kredhësh
Muzg e agim

Të jam betuar njëmijë herë
Tokën ta bësh shtrat, është e jotja
Dhe çdo diell-lindje, ta mbledhësh topth
E t’ua falësh yjeve për lojë

Të kam dhënë fjalën
Se të thjeshtë do ta gjesh shtëpinë time
Me pak dhé për t’u unjur
Dhe pak qiell mbi kry

Pa titull

E zbehtë hëna këtë vjeshtë
E plogësht zemra në krah’ror
Rruga e jetës s’qenka e thjeshtë
Të ecësh me thëngjill në dorë

Nga lart Dielli më thërret
Në tokë hijet shtrojnë gosti
Përpara Dera hapur pret
Pas krahësh sterr një hon i zi

E ëmbël hija nuk të zheg
Dhe errësira nga sytë fsheh
Por malli shpirtin po ma djeg
Prapë në Shtëpi zemrën ta preh

Po t’i kthej petalet

Po t’i kthej petalet
Me të cilat, thura kurorën e secilës mbrëmje
Le të mbretërojë mbrëmja
Kurorëzuar me qiell të athët yjesh
Se nuk është e thënë
Që mbretëritë të jenë pranverore
Një vjeshtë i takon çdo dinastie

Po t’i kthej petalet
Me të cilat, çdo muzg e ngjyrova
Dhe gjakut tim i dhashë bojë
Që të shuajë etjen e secilit trëndafil
Etjen për bojë të kuqe gjak


Po t’i kthej petalet
Me të cilat, secilës erë i këndova këngën e saj
Që të mos ma dinë për nder
Se unë këtë munda t’u kthej
Frymëve të saj të shkathta


Po t’i kthej petalet
Sot gurët rëndojnë më lehtë
Se gjithnjë ujë shiu kam pirë
Kam njomur damarët me të
Ashtu, pa ngjyrë, pa aromë, pa fëshfërimë

Po t’i kthej petalet, trëndafil!