(pa titull)

Shkon babai im
rrugicës së gjelbërt
mes çatish të hirta
e muresh të gërvishtur shiu
natës së lyer me të verdhë hëne
pa shokë, pa frikë



Shkon babai im
drejt shtëpisë që ngriti
ku të lindeshin fëmijët e tij
e pëllumbat të ngrinin fole
kur të iknin të gjithë
pa rend, pa zili



Shkon babai im
me hapa të lëshuar
duke mbjellë gjurmët
e ndëshkuar tokën
që s’i mbajti dot të lidhur pas vetes
as fëmjët, as pëllumbat



Shkon babai im
me hënë mbi krye
në rruginën e njëjtë të të moçmëve
gardhuar nga mollët dhe kumbullat
siç do të shkoj dhe unë
pa shokë, pa frikë

MONOLOG

Sot rërë
Detin kujtoj

Po shkëmb
Erën përmend

Tash akull
Diellit i thërras

I plasaritur
Vesë pi

.

EPITAF

Lindëm diell qershori,
Porse shiu s’është i avullt
Edhe pse njëmijë herë është re
Shiu është i ftohtë
I largët

***
Mes banuesve të qiellit
Hëna vjel degë të mpakura drite
Që zjarrin e falin vetiu
Se nuk është për prush hëna

***
Erdhëm duke u ftohur
Si zjarri për duhan baballarësh
Kushedi shuhemi pa e kuptuar
Të dy a njëri
Qëkur s’kemi dot një qoshk për perëndim

.

Tjetra

Kohë tjetër
Është Jeta

Tjetër Vend
Është Vendlindje

Këtu
Kumbimi i ndiehet

Ndonjë çast fatlum
Ia sjell aromën

Neve, të hirtëve
Ngjyrat veç na feksin

.

Shikim

S’janë për të Parë sytë
Janë krua për lotët

Për të Parë është Ëndrra
Verbimi, për të Soditur është

Nata e thellë pa pluhur hëne,
Për të Kërkuar është

.

Ty

Ty
Dashurisë së denjë për flijim
Lodrimit të shpirtit – hare
Këndimit të pashterur detrash

Pulitjes pluskuese të qepallave
Eter mbi qiej – mallimi
Ty, të jam
S’jam diç në vetmi

Repoenitēre

Po kthehem, Zot
Mungesën, si një gungë pleqërie
Mbaj mbi shpatulla

I gënjyer,
Në gjethnaja kurthesh pranverorë
Po kthehem, Zot

Po kthehem, Zot
I rëndë – gur brigjesh të braktisura